Geboorteplaats:
Hilversum
Geboortedatum:
01-11-1955
Loopbaan als trainer-coach bij:


Vanaf 1 januari 2014 gestart met Voetbalklasjes op vrijwillige basis. Medio november 2014 als zelfstandige gestart.

Opleiding:
- Cursus Algemene Basis Opleiding Sport (1982)
- KNVB Diploma Oefenmeester III (1983)
- KNVB Certificaat Jeugdvoetbalspelleider (2002)
- KNVB Diploma Technisch Jeugdcoördinator III (2007)
- Certificaat Basiscursus Jeugdsportbegeleider (2007)
- KNVB Certificaat Praktijkbegeleider (2013)



We are the Champions, we are the Champions....

Kampioen worden is het mooiste dat er bestaat voor een voetballer. Een toernooi winnen is natuurlijk ook hartstikke mooi, maar er gaat niets boven een kampioenschap. Dat geeft zo’n heerlijk gevoel. Hoe oud of jong je ook bent. De eerste paar competitiewedstrijden heb je gewonnen met je elftal. De trainingen en de oefenwedstrijden van vóór die tijd beginnen hun vruchten af te werpen. De ene na de andere klinkende overwinning, tegenstanders zijn onder de indruk. Iedereen is in goede doen. Het zelfvertrouwen straalt er vanaf. Zo tegen de Kerst begint de eerste hardop te zeggen waar iedereen aan denkt. “Als we zo doorgaan, worden we nog kampioen ook!” Prompt wordt dit de kop ingedrukt door de leider, de trainer of de pessimisten, die je er altijd bij hebt. “Ho,ho,ho, zover is het nog lang niet. We hebben een paar keer met geluk gewonnen, dat blijft niet zo. Laten we eerst maar eens van …… winnen, die staan tweede, vlak achter ons.”

Na de onvermijdelijke eerste nederlaag en het daarop volgende gelijkspel krijgt het gevoel een geduchte knauw. De twijfel sluipt erin. Dat gaat gauw voorbij, want je wilt persé kampioen worden. Het enthousiasme en het goede gevoel komen snel terug. De lijst van de KNVB waarop de stand in je afdeling staat wordt door iedereen opvallend nauwkeurig gevolgd. Nadat …… een paar keer punten verloren heeft, is het dan zover. “Als we volgende week winnen, zijn we kampioen”, zegt de gespannen trainer zo losjes mogelijk. Dan wordt ’t spannend. Slecht slapen de avond ervoor, weinig eten op de dag zelf, met pap in de benen het veld op. Eerst worden er 30 kansen gemist, voordat vlak voor rust de 1-0 erin gaat. De tweede helft gooit iedereen zijn zenuwen van zich af en het wordt 5-1. Dan kan het feest beginnen. Toespraakje van de voorzitter, bloemen, op de foto. Wat zit je dan heerlijk in de kleedkamer. Dat ging door me heen toen ik afgelopen zaterdag de opgetogen koppies van onze C1 zag. Met z’n allen aan één grote tafel, kampioensmedaille om de nek, patat en een flesje prik. Zo hoort ’t en zo zal ’t altijd blijven.

Gefeliciteerd jongens, vergeet deze dag nooit!!

Tekst: Hans van den Brink (Vader van één van de spelers uit het C1 team)